Drie dagen in Kyangu
Dinsdag kwamen we aan in Kyangu. Hier verblijven drie teams die aan MPC South werken. MPC South word een trainingscentrum voor Kenianen. Op dit moment is het nog één grote vlakte met baobaps maar over een paar jaar word dit het nieuwe onderkomen voor SaSol. Ruben Caroline en Daphne zijn hard bezig met het in kaart brengen van het gebied en het ontwerpen van de gebouwen.
Na een behoorlijk waardeloze nacht in Kyangu hebben we eerst dit team geïnterviewd voor onze manual over Nederland en natuurlijk over hun werk. Daarna konden we met de Heijmans mannen achter in de pickup mee naar het MPC South. De mannen van Heijmans zijn hier om de dambouwers en Ruben, Caroline en Daphne te ondersteunen bij hun werkzaamheden in Kenia.
In MPC South zijn Tim, Jacco en Erik samen met de community aan het werk een Sand dam te realiseren. Zoals je op de foto's kan zien is een Sand dam een betonnen muur met in het midden een overstort. Het idee is dat de rivier die hier in het regenseizoen stroomt zand mee neemt en dat dit tegen de dam aan spoelt. Het water dat de dam tegen houd kan rustig door het zand heen zakken en zo kan de community schoon water uit de grond pompen en kunnen ze gewassen gaan verbouwen rondom de dam.
Ook hier hebben we de jongens en de community geïnterviewd. Er hangt een heerlijk sfeertje en dat merkte we dan ook in de interviews. De Nederlandse jongens vinden het leuk om met de community te werken (wat ik heel goed snap want deze DAMES staan de hele dag te zingen en te dansen terwijl ze aan het werk zijn) en hebben totaal geen problemen met hun buddies. De buddies en community vinden het op hun beurt weer geweldig om met de jongens te werken en ondervinden totaal geen problemen. Heel fijn voor de boys natuurlijk maar iets minder voor ons haha, want waar moeten wij nu over schrijven. We hopen dus dat er in ander werkgebieden iets meer problemen zijn.
Donderdag zijn we naar nog vier andere dammen wezen kijken. Heijmans Bart had aangeboden om ons mee te nemen op sleeptouw lang alle andere dammen in Kanziku. Dus om zeven uur stapte we weer in de Matatu op weg naar Mutomo waar we opgepikt werden door de directie van SaSol en de Heijmans mannen.
Ook bij deze dammen gaat alles prima en hier hebben we ook een gevulde dam gezien. Het grappige is dat als je door de rivierbedding heen richting deze dam loopt. Langzaam de omgeving echt groener ziet worden.
Na veel lopen door de hitte (44,1 graden) zijn we daarna de rit naar huis gaan maken die minder hobbelig was dan de Matatu maar desalniettemin hobbelig. Thuis hebben we heerlijke Hollandse pannenkoeken gegeten die vakkundig door Maarten (mijn huisgenoot niet me vriendje) waren gemaakt. Puik werk!
Vandaag zoals gezegd weer terug op het ‘kantoortje' waar we al drie weken werken. Ik ga nu nog even een column schrijven, jullie horen me snel weer...
Wist u dat...
• Ik daarom maar naast mijn verhalen ook wist u datjes ga bloggen;
• Ik gister terug gekomen ben uit Kyangu;
• Ik hier geit gegeten heb;
• Dit echt heel lekker was;
• Hier de studenten zitten die aan MPC South werken;
• MPC South staat voor Multi Purpose Centre;
• Hier in de toekomst Kenianen opgeleid gaan worden;
• Op dit moment Ruben, Caroline en Daphne keihard aan het tekenen zijn om alle gebouwen hiervoor te ontwerpen;
• En de jongens bezig zijn met het maken een Open office en Sand dam;
• Ik nu eindelijk weet hoe deze Sand dams eruit ziet;
• Ik ook gezien heb hoe de community super hard werkt aan het realiseren van deze dam;
• De community de mensen zijn die in de omgeving van de dam wonen;
• Deze mensen op vrijwillige basis aan de Sand dams werken;
• Ze hier natuurlijk als de dam af is schoon drinkwater voor terug krijgen;
• We gister de hele dag met vier gezellig mannen van Heijmans en de SaSol staf mee waren;
• We mee gingen om nog twee andere dammen in de maak te mogen bekijken;
• De jongens en communities hier ook heel hard werken;
• Wij erg blij waren dat we met de Heijmans mannen mee mochten rijden;
• We daardoor nu bijna alle dammen gezien hebben, het gezellig was en we niet in de Matatu terug naar Kitui hoefde;
• Het reizen met de Matatu's een erg leuke, hobbelige, zwetterige, krappe, grappige ervaring is;
• Het terug rijden in de jeep die Heijmans Bart bestuurde minstens net zo gezellig en hobbelig was;
• Ik een ezel baby gezien heb (zie de foto's);
• Ezels gewoon uit zich zelf naar huis lopen;
• Ze daar ook gewoon met water en al thuis komen;
• Het een beetje fout is gegaan met het plaatsen van foto's in het goede mapje;
• Ik dit nog ga veranderen dus dat dit nog goed komt;
• Ik nu even niets meer weet;
• Maar ik wel vaker wist u datjes gebloggen;
• (En ooo ja) SaSol inderdaad nog geen site heeft maar dat we daar waarschijnlijk vanaf volgende week verandering in gaan brengen.
Week drie in Kitui
Er is de afgelopen week weer aardig wat gebeurt, de brochure is bijna af, er zijn nieuwe columns geschreven (deze zijn op de website van Edukans te vinden), we hebben de Nzambani rots bekeken en ik ben naar de kerk geweest.
Deze week heb ik een column geschreven over het Handel en Marketing team dat een onderzoek doet naar de rope pumps in Kitui. Deze zijn door SaSol neergezet bij een aantal verschillende boeren en compounds. Het zijn hele goedkope pompen maar ze slijten ook harder. Het probleem is dat zodra de pomp kapot is er weer op de ouderwetse manier een emmer in de put gegooid wordt. De jongens zijn op zoek naar een manier om deze pompen rendabel te maken en te zorgen dat ze gerepareerd worden.
Vrijdag zijn we weer bij Riverside geweest. We waren er heel vroeg want er zouden een aantal buddies komen en die moesten om negen uur weer thuis zijn. Dacht ik dat ik het slecht had bij mijn mamsie thuis toen ik nog om 1 uur thuis moest zijn. De avond kwam een beetje laat op gang maar daarna hebben we weer heerlijk staan dansen.
Zaterdag zijn we tegen de middag naar Nzambani Rock gegaan. In twee taxi gingen we richting de berg. Het laatste stuk reden we over een weg waarvan ik bijna zeker wist dat we vast zouden komen zitten met de taxi, maar onze chauffeur wist wat hij deed dus het bracht ons helemaal tot aan het begin van de wandel route.
Het is een hele grote berg maar de wandeling valt wel mee. Het eerste stuk loop je over een smal pad met losse stenen daarna moet je een hoge trap op (goed voor de conditie). Ik had me natuurlijk weer erg goed voorbereid dus ik liep lekker op mijn slippertjes en had geen vest bij me.
Eenmaal bovenaan de trap was het uitzicht wel prachtig, helaas was het een beetje bewolkt waardoor de zon af en toe achter de wolken verdween. Toch was het prachtig om de zonsondergang vanaf dat punt te mogen aanschouwen. Tijdens het wachten op die zonsondergang hadden de jongens al hout bij elkaar gesprokkeld om een heus kampvuur te bouwen. Dus toen het donker was ging daar dan ook snel de fik in om een beetje licht te hebben en wat op te warmen.
Na al het hout opgebrand te hebben zijn we weer aan de afdaling naar beneden begonnen. We waren met z'n zevenen en hadden één zaklamp dus dat ging niet heel soepel. Plus het feit dat ik op slippers liep. Gelukkig zijn we allemaal heel naar beneden gekomen.
Zondag ben ik voor het eerst naar de kerk geweest. Om kwart voor negen had ik met Robert voor de kerk afgesproken. Toen we binnen kwamen zaten er denk nog maar een stuk of 20 mensen in de kerk. Gelukkig was het een Engelse mis want dan konden we nog een beetje verstaan waar het over ging. Het begon met een dame en drie mannen die uit volle borst aan het zingen waren.
Daarna werd er een stukje gepreekt en werden er een aantal mededelingen gedaan en vervolgens mocht het koor zingen. Dit gaat niet zoals in Nederland vanuit een bankje, nee iedereen stond op en ging in keurig rijen staan om hun dansjes uit te kunnen voeren. Ik kreeg er helemaal een soort Sister Act gevoel bij. Nou werden ze ook gefilmd voor een bepaald programma dus ik weet niet of dit elke week zo is of alleen deze week maar dat gaan we volgende week zien.
Morgen stap ik in de Matatu op weg naar MPC South, eindelijk het veld in en wat het weekend gaat brengen weten we nog niet. Jullie horen het volgende week weer.
Rope pump's
Wachten is het sleutelwoord in Kenia. Iets waar wij inmiddels wel aan gewend zijn. Om half tien staan we samen met het Handel en Marketing team klaar om op pad te gaan. Vandaag gaan we een rope pump bezoeken bij de chairman van SaSol. Uiteindelijk kan er om half elf een taxi gebeld worden en zitten we om elf uur met zijn allen in een taxi.
Via een hobbelige onverharde weg komen we aan bij de boerderij die net iets buiten het centrum ligt. Met wiebelige benen stap ik uit de auto. Ondanks dat de weg onverhard is scheuren de taxichauffeurs hier over de wegen. En waar ik dacht dat je hier links reed, maakt dat voor de taxichauffeur niet zoveel uit. Deze schiet van links naar rechts over de weg om zo de kuilen te vermijden.
Ik heb mijn evenwicht weer gevonden en kijk om me heen. We zijn aangekomen bij een voor Keniaanse begrippen mooie boerderij en worden hartelijk ontvangen door Francis Katua Maliki. Hij heeft de boerderij overgenomen van zijn vader en is inmiddels alweer 47 jaar boer. Hij stelt ons voor aan een van de vrouwen die bij hem op het land werkt en het Handel en Marketing team zal helpen bij hun onderzoek.
Op dit moment doet het team onderzoek naar de rope pumps die een aantal jaar geleden door SaSol zijn gedoneerd aan de boeren in de omgeving. Het voordeel van deze pompen is dat ze goedkoop zijn. Het nadeel is dat ze erg snel kapot gaan en dat niemand de moeite neemt om ze te repareren. Het team wil onderzoeken op welke manier de Kenianen gemotiveerd kunnen worden om deze pompen toch te gaan onderhouden.
Als eerste krijgen we de pomp te zien die nog wel gebruikt wordt. Het kost veel meer moeite om water uit deze pomp te krijgen maar er komt wel water uit. De rope pump daarentegen staat ten eerste droog en is ten tweede kapot. Toch is Francis wel enthousiast over de pomp en is hij zeker geïnteresseerd in een tweede pomp als hij meer land koopt. Er komt schoon water uit en hij kan het water verkopen aan de mensen in de buurt die anders zes kilometer zouden moeten lopen voor hun emmertje water.
Terwijl het Handel en Marketing team haar vragen stelt raak ik alweer afgeleid door alle bezigheden om me heen. Achter ons op het veld zijn mensen bezig met het ploegen van het veld. Hier gebeurt dat nog a la ‘The Little house on the prairie' met twee koeien voor een ploeg. Tot onze verrassing worden we als alle vragen gesteld zijn uitgenodigd om een kijkje te nemen op het veld. Spontaan trekt onze begeleidster wortels uit de grond, die zij ons aanbiedt om op te eten. Het goedje is een beetje taai en bitter, maar wel lekker, en heet Casaba.
De ochtend is alweer om en het Handel en Marketing team heeft de arme boer bestookt met alle vragen die ze konden bedenken dus het is weer tijd om in de taxi te stappen. Mij staat weer een hobbelige weg terug naar de vertrouwde asfaltwegen in het centrum van Kitui te wachten, en het Handel en Marketing team kan weer een kapotte pomp aan haar rijtje toevoegen.
De Column
Werken voor SaSol een buitenkans
Woensdagochtend, negen uur. Na een korte wandeling door Kitui, begeleid door mijn buddies Miriam en Assumter, kom ik aan bij SaSol. Het kantoor bevindt zich op twee locaties dicht bij elkaar. Op het hoofdkantoor worden we voorgesteld aan alle dames die daar werken en natuurlijk aan Rosalyn de projectleider van Exchange.
In 1992 is SaSol opgezet in Kitui District. Op dat moment focuste de organisatie zich voornamelijk op de bouw van dammen om zo de watervoorzieningen te verbeteren. Door de jaren heen is de organisatie enorm gegroeid en probeert het op alle mogelijke manier het leven in Kitui district te verbeteren. Het is mooi om te zien hoeveel passie de mensen van SaSol hebben voor hun werk.
Elke dag om tien uur is het tijd voor een kop thee. Niemand doet hier dan ook iets werk gerelateerd. In het begin een beetje onwennig misschien voor ons Nederlanders die het liefst hun kop koffie drinken terwijl we achter onze computer zitten. Toch went het snel en voelt het goed. Even een gezellig praatje maken met buddies van andere studenten of met de CEO van SaSol. Iedereen komt gezellig bijeen om van die kop koffie of thee te genieten.
Na de koffie natuurlijk wel weer aan de slag. Ik heb een gesprek met Ann over SaSol. Het is ongelofelijk om te horen hoeveel verschillende projecten zo'n kleine groep mensen organiseert. 'De projecten van SaSol zijn onder te verdelen in drie groepen', vertelt Ann. 'Land and Water management is er een van. Hieronder vallen natuurlijk de zanddam constructies en de community trainingen. Onder de community trainingen vallen bijvoorbeeld workshops over natural resource management, project management en participatory hygiene and sanitation transformation.
Het project waar ik als student voor aan het werk ben is het Vocational Education Program. In deze categorie vallen ook de deelgebieden ICT en Apprenticeship training (on-job training). Een mooi initiatief om mensen te helpen aan een baan. Het idee is om mensen bij bijvoorbeeld een kapper te laten werken om zo het vakmanschap te leren en dus na een training echt aan het werk te kunnen gaan.
Het nieuwste project van SaSol is het Enterprise development programme. Dit project richt zich voornamelijk op mensen in de landbouw sector. SaSol stelt een aantal doelen die ze gebruikt om deze groep mensen te motiveren en te helpen bij het generen van een inkomen.
Ik kan dus niet anders zeggen dat ik zwaar onder de indruk ben van de mensen van SaSol, en ik vind het dan ook een eer om voor en met deze mensen te mogen werken.
Aan het werk...
Weer een week voorbij waarin we eindelijk echt aan de gang zijn gegaan. Niet meer Nairobi en Kitui bekijken, nee gewoon aan het werk.
Afgelopen week hebben we een begin gemaakt aan de brochure en dat gaat erg goed. De tekst voor de brochure is bijna geschreven, dus eigenlijk zouden we vandaag gaan beginnen met het maken van de foto's en lay-out. Helaas is het ICT team niet in Kitui dus dat moet wachten tot volgende week.
Daarnaast heb ik ook mijn eerste column geschreven over SaSol. Ik zal even kijken of ik deze ook op de blog kan zetten kunnen jullie allemaal mijn werk lezen.
Deze week gaan we dus alvast een start maken aan de manual voor de Keniase studenten en een general folder voor SaSol. Hiervoor moeten we een aantal interviews doen met de alle studenten die op dit moment in Kenia zitten. Woensdag gaan we met het marketing team mee die rope pompen gaan bekijken zodat we hier een leuke column over kunnen schrijven.
Op dit moment ben ik bij SaSol aan het werk en ben ik mijn berichtje aan het typen in word want we hebben weer geen stroom en dus ook geen internet. Daarnaast liep er net bijna een kakkerlak over mijn voeten heen wat het hele kantoor hier ongeveer op zijn kop zetten omdat iedereen spontaan op zijn stoel sprong. Hilarisch dus...
Dit weekend hebben we weer bijzonder weinig gedaan. Vrijdag hadden we de eerste general meeting. Erg leuk om iedereen weer even te zien en hun verhalen te horen over hun werk in Kenia. Daarna gaf de CEO van SaSol nog een speech waar iedereen zwaar van onder de indruk was. Hij vertelde ons dat de wereld inmiddels had moeten leren dat het geen zin heeft om alleen maar geld in een land te stoppen. Maar dat er geld naar de juiste projecten zou moeten gaan waar er mensen zijn die na het afronden van het project verder gaan werken aan het project.
Na dit serieuze stuk van de dag zijn we lekker gaan dansen in Riverside. Een onwijze leuke tent waar je lekker een dansje kan wagen of gezellig aan een tafeltje een drankje kan doen.
Volgend weekend willen we een rots gaan bekijken die vanuit ons huisje kunnen zien. Als je zeven keer om deze rots heen loopt word je een man of voor de man, dan word je een vrouw. Maar eerst nog even een week aan het werk.
Eerste week Kitui.
De eerste week Kitui is voorbij en we hebben hier een hele hoop wonderbaarlijke dingen mee gemaakt. Afgelopen dagen hebben we een heleboel dingen gezien van Kitui.
Dinsdag kwamen we aan in Kitui en hebben we gelijk onze buddies ontmoet. Mijn buddies zijn Myriam en Asumpte (ik weet niet of je het zo schrijft maar vooruit... Zij studeren ook allebei communicatie.
In de dagen daarna hebben we een rondleiding gekregen door Kitui en hebben we onze opdrachten met elkaar besproken. Bleek dat onze buddies een compleet andere opdracht hebben dan wij. Dit is nog steeds niet helemaal opgelost, maar goed het zal uit eindelijk wel goed komen.
Zaterdag zijn we eerst bij Bavaria wezen eten. Een tent waar je echt bizar lekker kan eten. Het is van een duitser die getrouwd is met een Keniaanse super mooie tent. Daarna zijn we naar de Beachclub gegaan. Hier spelen ze traditionele Kamba muziek erg leuk. Maar het uitgaan zelf... Ik heb nog nooit zoiets bizars mee gemaakt. Alle meiden willen er met je dansen en alle mannen knijpen in je kont. Nu denken jullie natuurlijk ja dat heb je met zo'n kont, maar ook de meiden met een kleinere kont hadden daar last van.
Maar goed vooruit vandaag zijn we begonnen met het project, loopt nog niet echt soepel maar weet zeker dat het goed gaat komen.
Welkom op mijn Reislog!
Hallo en welkom op mijn reislog!
Dé plaats om op de hoogte te blijven van alle avonturen en ervaringen tijdens deze reis. Vanaf nu zul je hier dan ook regelmatig nieuwe verhalen en foto's vinden, en via de kaart weet je altijd precies waar ik me bevind en waar ik ben geweest! Meer informatie over mijzelf en de reis die ik ga maken vind je in het profiel.
Wil je automatisch een mailtje ontvangen wanneer er een nieuw verhaal of een nieuwe fotoserie op deze site staat? Meld je dan aan voor mijn mailinglijst door je e-mail adres achter te laten in de rechter kolom.
Ik zie je graag terug op mijn reislog en laat gerust af en toe eens een berichtje achter!
Leuk dat je met me meereist!
Groetjes,
Sandra